Een thuisgevoel

Ik was drie jaar toen dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan. Ik heb ze dus nooit echt samen gekend en dit is misschien maar het beste ook. Ik heb het nooit ook echt heel erg gevonden maar er zijn natuurlijk wel wat nadelen die met het ouder worden toch groter en groter worden.

Zo moest ik elke week op vrijdag verhuizen en dat vond ik nooit echt tof. Altijd heel veel spullen meesleuren van het ene huis naar het andere en nooit echt ‘uitpakken’ omdat je de week erop vrijdag toch weer moest wisselen. Bij mama voelde ik mij echt thuis, daar had ik mijn kamer met posters, foto’s en allerlei speelgoed maar bij papa had ik eerder het gevoel dat ik op hotel ging. Daar bleef mijn valiesje gewoon helemaal onuitgepakt en spendeerde ik nooit echt veel tijd op mijn kamer. Een ‘thuisgevoel’ had ik daar niet echt.

Papa had vrij snel een nieuwe vriendin, waarvan ik achteraf toen ik veel ouder was, ben te weten gekomen dat zij de vrouw was met wie papa mijn mama had bedrogen. Ik was klein, wist dit niet en had dus nooit problemen met haar. Maar toen ik ouder was en dat te horen kreeg, ging er wel kwaadheid door mij heen. Ik wist nooit waarom het gedaan was en ben het te weten gekomen omdat ik eens boos was op mijn mama en al mijn frustraties van het elke week op en af verhuizen op haar aan het uitwerken was, toen heeft mama gezegd waarom en ik heb er tot nu nog spijt van dat ik altijd maar boos werd op mama terwijl het eigenlijk mijn papa is die ervoor heeft gezorgd dat ze uit elkaar zijn en ons gezin ‘kapot’ is.

Ik heb het daar nu nog soms moeilijk mee en kom dus ook niet meer bij mijn papa. Ik zie hem soms nog eens maar niet vaak. Ik vind dit heel jammer want vroeger was ik echt een papa’s kindje maar ik heb het gevoel dat hij zelf er ook niet aan wil werken om terug een betere band te krijgen met mij en mijn zus, zeker niet sinds hij een nieuwe vriendin had met wie hij nog steeds samen is en een kindje heeft. Dat vind ik nog altijd moeilijk. Mijn mama is intussen ook hertrouwd en heeft twee nieuwe kindjes, hier had ik het in het begin wel moeilijk mee maar dat is nu niet meer. Haar nieuwe man, mijn stiefpapa, is echt een geweldige man, die doet enorm veel voor mijn zus en ik.

Ik ben ondertussen 20 jaar. Het feit dat mijn ouders uit elkaar zijn, voel ik soms nog.

Ik ben ondertussen 20 jaar en het feit dat mijn ouders uit elkaar zijn voel ik nu soms nog. Er zijn nog bepaalde gevoelens waarmee ik blijf zitten zoals de woede t.o.v. mijn papa, dat hij eigenlijk alles kapot heeft gemaakt en nu niet eens moeite doet om terug aan een band met ons te werken… Desondanks alles zie ik mijn ouders allebei even graag en ik hoop dat ze allebei gelukkig zijn, want ik zou het niet leuk vinden als ze samen waren gebleven gewoon voor mij en mijn zus.

Desondanks alles zie ik mijn ouders allebei even graag en ik hoop dat ze allebei gelukkig zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *