De klap kwam later

Ik was 2,5 jaar toen mijn ouders gescheiden zijn. Als kind van 2 besef je niet wat er gebeurd en heb ik daardoor nooit anders gekend dan dat mijn ouders gescheiden leefden. Bij mijn mama thuis had ik nog 2 stiefbroers en 1 halfbroer. Hierdoor was ik als kind gewent om mijn mama te delen met anderen. Bij mijn papa was dat de eerste jaren niet zo. Wat maakte dat mijn band met mijn papa soms veel hechter was dan die met mijn mama en waardoor ik vaak de persoon was tegen wie mijn papa zaagde over mijn mama haar gedrag.

Doorheen de lagere school had ik niet zoveel last van de scheiding. Ik volgde overal waar mijn ouders me naar toe brachten en deed wat nodig was. Maar als ik er op terug denk, merk ik wel dat ik soms het gevoel had dat ik dingen miste. Mijn nichtje langs papa’s kant deed haar verjaardagsfeestje, maar ik was bij mama. Mijn mama ging samen met mijn broers naar een speeltuin, maar ik was bij papa.

Vanaf het middelbaar kreeg ik het moeilijker. Ik begon meer en meer te beseffen wat er aan de hand was. Langs de kant van mijn papa konden mijn tante en nonkel het vaak niet laten om opmerkingen te geven over mijn mama, mijn stiefvader of zelfs mijn stiefbroers. Mijn mama werd daar geregeld zwart gemaakt, maar als 12-13 jarige luister je al wat vaker mee dan als klein kind. Ik begon meer en meer tegen mijn zin naar mijn mama te gaan, want zij was degene die mijn papa en mij zoveel pijn gedaan had en het was haar schuld dat ik voor de rest van mijn leven tussen hun 2 kampen moest leven.

Nu ik het hele verhaal ken en begrijp, kan ik me eindelijk focussen op de dingen die ik wil, waar ik met mijn leven naartoe wil

Op school viel het tegen, ik wist niet wat ik wou, ik was super onzeker en de relatie met mijn mama werd er als maar slechter op. Rond mijn 15-16 jaar was ik helemaal de weg kwijt. Ik voelde me verloren, alleen en niemand rondom mij waarvan ik het gevoel had dat ze mij begrepen. Mijn mama heeft me toen naar een psycholoog gestuurd, tegen de zin van mijn papa want hij geloofde daar niet in. Ik ben een tijdje in therapie gegaan, een paar individuele sessies en soms ook sessies met mijn mama . Dit heeft onze band terug versterkt, maar ik miste nog altijd iets.

Op een avond ben ik dan samen met mijn mama gaan eten. Voor het eerst had ik met haar een gesprek over de scheiding en waarom mama is weggegaan. Sindsdien heb ik het verhaal van hun scheiding kunnen afronden voor mezelf. Ik snap nu dat ze niet bij elkaar passen en ook nooit meer een paar zullen vormen.

Nu ik het hele verhaal ken en ook begrijp, kan ik me eindelijk focussen op de dingen die ik wil, waar ik met mijn leven naartoe wil en dat mijn ouders me volop steunen in wat ik doe. Ik wil graag aan andere jongeren meegeven dat ouders het beste willen voor hun kind en dat jongeren de situatie van hun ouders niet in de weg mogen laten staan van hun eigen doelen. Maar vooral dat praten over je gevoelens met je ouders heel belangrijk is, zodat zij beseffen wat voor impact de situatie op je kan hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *